Ի՞նչն է պակասում թշնամուն նորից ծնկի բերելու համար

Պատերազմից ավելի սարսափելի բան կա՝ դա անզեն մորթվելն է։

«Յոթ-ութ ադրբեջանցի հարձակվել են Ալենի վրա, գետնին գցել ու քաշքշելով տարել»…

Վերջին պատերազմում չի եղել մի դրվագ, երբ Ալիևի զինվորները դեմ առ դեմ դուրս գան մերոնց դեմ ու 1/10 հարաբերությամբ չսատկեն։ Եթե մարտական իրավիճակում այդ նույն 7-8 թուրքը դուրս գային Ալենի դեմ՝ հիմա իրենց էին քարշ տալով տանելու։

Ուկրաինական պատերազմը վերլուծող փորձագետները գրեթե միակարծիք են մեկ հարցում՝ մարտունակության ամենակարևոր գործոնը դեռ մնում է ստորաբաժանման մակարդակի մարտունակության կրիտերիան։ Ինչպես արդեն նշեցի՝ այս ամենակարևոր կրիտերիայով մենք թշնամու հետ 1/10 հարաբերության մեջ ենք։

Հարց է առաջանումէ՝ մեզ ի՞նչն է պակասում վերը նշված մեր պոտենցիալը ռեալիզացնելու և թշնամուն նորից ծնկի բերելու՝ այս անգամ գետնին տապալելու ու քաշ-քաշ անելու համար:

1. Միասնություն և համայն հայության ուժերի գերկենտրոնացում։

2. Գլխավոր հրամանատար, ով իրական դուխ կունենա ու «Ո՛չ մի քայլ հետ» հրաման կտա։

Վահրամ Մարտիրոսյան

Մեկնաբանություններ